Kobiety samuraje

 

Wszyscy znają mężczyzn samurajów, natomiast niewiele osób zdaje sobie sprawę z istnienia w feudalnej Japonii instytucji kobiet samurajów. Właściwie były one określane mianem "onna bugeisha" ("ta, która czeka w domu") i szkoliły się w pełnym zakresie sztuki wojennej w celu obrony dzieci i domów przed najazdami obcych pod nieobecność mężów biorących udział w bitwie. Obowiązywał je dokładnie taki sam kodeks jak mężczyzn samurajów wraz z honorem na pierwszym miejscu. Nosiły przy sobie krótki sztylet i w przypadku splamienia własnej czci, dumy czy honoru były gotowe na natychmiastową śmierć. W czasie wojny ich rolą było również preparowanie odciętych głów pokonanych dowódców wroga do ich późniejszej "prezentacji" pojmanemu generałowi w celu obniżenia morale wśród żołnierzy wroga i pozbawienia ich chęci do dalszej walki.

 

Kobiety samuraje nierzadko brały również udział w bitwach i wielkich wyprawach wojennych. Jedną z najsławniejszych kobiet samurajów wszechczasów była Tomoe Gozen, walcząca w szeregach armii generała Yashimoto. Opisywano ją jako kobietę o szczególnej urodzie, długich włosach i ogromnym uroku, niezrównaną łuczniczkę i ekspertkę miecza. Była bezcennym wojownikiem, wartym tyle, co stu innych żołnierzy. Żaden zresztą  mężczyzna nie był w stanie jej dorównać i to bez względu na to czy w walce pieszej czy konnej. Przy całej swojej kobiecości, na polu bitwy była bezwględna, zawzięta, bezlitosna i gwałtowna. Z chwilą rozpoczęcia walki general Yoshinaka wysyłał Gozen na pierwszą linię, która odziana w cieżką zbroję, z wielkim łukiem na plecach i z potężnym mieczem w dłoni siała postrach i zamęt w szeregach wroga.

 

Drugą legendarną kobietą samurajem (czy też "onna bugeisha") była Nakano Takeko, ekspertka w posługiwaniu się mieczem zwanym "naginata" (podobna nieco do samurajskiej "katany"). W IX wieku umieszczano je na długim drzewcu i powszechnie wykorzystywano do walki pieszych żołnierzy z konnicą. Historia dotycząca Nakano Takeko jest związana z jej bohaterską obroną zamku Wakamatsu, ramię w ramię z samurajem z klanu Aizu, który wspierał władzę szoguna. Wątek ten był poruszony w amerykańskim filmie "Ostatni Samuraj". Bitwa miała miejsce w 1868 roku i w jej toku klan Aizu został wycięty z 20.000 do 3.000. Samuraj klanu Aizu wezwał do obrony zamku każdego, kto był tylko w stanie posługiwać się bronią. Powołana został grupa kobiet pod wodzą Takeko, która walczyła na pierwszej linii. Takeko rzuciła się w tłum żołnierzy wroga zabijając wielu. Została powstrzymana dopiero śmiertelnym strzałem w pierś. Żeby uniknąć hańby i zbeszczeszczenia swojego ciała przez nieprzyjaciela, poprosiła wcześniej swoją siostrę Yuko aby obcięła jej głowę i zabrała do domu ratując jej honor.

 

Kobiety samuraje odegrały niebagatelną rolę w historii feudalnej Japonii. W przeciwieństwie do mężczyzn nie mogły posiadać majątku ani pełnić funkcji państwowych. W historii odnotowano jednak przypadki kiedy żona samuraja zdobywała ogromną, rozciągającą się czasem nawet na cały kraj, władzę – jak w przypadku żony Ashikagi Yoshimasy, VIII Szoguna Japonii. Z kolei żona Toyotomi Hideyoshiego, przywódcy zaangażowanego w proces zjednoczenia Japonii miała tak ogromy wpływa na swojego męża, że całkowicie nim sterowała.

Kobiety – wojowniczki były zwolnione z prac fizycznych, mogły zdobywać wiedzę, uczyć się pisania i czytania, a także studiować literaturę, filozofię i poezję.  

 

 

 

Facebook